Arama sonuçlarınız

Mademki şüphe etmek diye bir şey var ve bizler de şüphe edebilen canlılarız o halde her şeyden şüphe edebiliriz.

Sanırım anlatılmak istenen şey; görebilmek, yakalayabilmek, anlayabilmek, fark edebilmek. Örneğin ben hem parmağa hem de güneşe bakardım kuşu da belki görürdüm.

''Kendilik kendini kendisi ile ilişkilendiren bir ilişkidir veya ilişkinin kendisini kendisine ilişkilendirdiği ilişkidedir; kendilik ilşki değildir ama ilişkinin ilişkinin kendisini kendine ilişkilendirmesi olgusudur.'' Kıerkegaard

'' Ölüm kişinin son umudu haline gelecek kadar büyük bir tehlike olduğunda, umutsuzlukölemiyor olmanın avutulamazlığıdır. İşte bu son anlamda umutsuzluk ölümcül hastalıktır, bu ıstırap verici çelişki, kendiliğin hastalığıdır, sonsuza değin ölmek, ölmek ama ölmemek, ölümü ölmektie. Çünkü ölmek...

Önceki günün devamıdır. Çünkü önceki günden sabaha kendimizi taşırız.

Bu tür sorular insanı ya akademik bir araştırmaya götürür ya da sorun yaşamasına neden olur.

''Tüm yürekleriyle evet ya da hayır diyemeyenler aşırı sosyalleşmiş bireylerdir.'' Gerçek düşüncemizi ifade etmemek ve o düşünceye göre yaşamamak nabza göre şerbet vermek olarak ta düşünülebilir. Bunun nedeni de kaybetmek istememektir. Ötekini kaybetmeyi göze alamamak ve onaylanmak uğruna...

Öyle de olmalı zaten. Bazen oldukça fazla anlamlandırabildiklerimizle yaşama tutunuruz. Bazen de havanın o gün güneşli olması bile anlam olabilir bizim için. Diğer türlü yaşama tutunamayız.

Her şeyin bir anlamı var. Bana diyorsunki ''Bu dünya anlamsız ve ben burada olmayı kendim seçmedim.'' Bu sözcüklerde burası ile orası arasında asılı duran bir hayatın izleri var. Yokluk ve varlık arasında yürüyen bir ip cambazının hüneri var. Sevdim, diyorsun. Sevdiğin zaman, gelmeyecek adamları...

Yaşamı boyunca uyum sorunu yaşamamış insan sayısı çok azdır. Özelliklede Türkiye özelinde değerlendirecek olursak koşullardan dolayı zaten psikolojik sorunlar yaşıyoruz ve ortaya sağlıksız bir toplum çıkıyor. Eğer kişi yaşamsa bir şeyleri sorguluyor, bir şeylerden korkuyor, aidiyet duygusunu...

Erich Fromm'un Sahip Olmak Ya da Olmak kitabını okumalı. Kesinlikle iyi gelecektir.

Sevgili Sewal ,bence bu durum depresyon başlangıcı. İnsan kendini ne ne kadar çok dinlerse yani etrafından soyutlarsa yaşamı da o kadar anlamsızlaşır. Geçici bi dönemdir. Bir şeyler olur ve şu dönem size sıkıcı gelen her şey yeniden eski anlamına kavuşur.

teşekkür ederim monaliza okuduğun, anladığın ve dile getirdiğin için

vazgeçtim dediğim yanımda soğuk bir el gibi uzanıyor gözlerin diğerlerinin içinde benden bir parça olmasını beklediğim gözlerin Şimdi dolmuş ya onlar öyle hüzünlü bana öyle yakın en zamansız bakış belki de bu şimdi gözlerini, onları bana ver sensiz kalsınlar niye gitmeni istemiyorum sanıyorsun...

Bu sokak tanıdık bu durak az yukarıdaki dik yokuş dünya büyük parantezinde, küçük ayrıntılardan oluşmuş bir alışkanlık, yaşam. hayatımdaki sokaklar, duraklar, yokuşlar hiç değişmediniz hep sadıksınız hep tanıdık siz de ayrıntısınız ben de neyi açımlıyoruz hep birlikte

ÖYLE DE BİRŞEY Sevdalar aşıyorum yaşanmamış Söylenmemiş sözcükler akıyor gözlerimden Kalbimin tenhalarındasın yine Yine geçmeyen zamanların tutsağısın; kurtulmayı bekleyen. Sevdalar aşıyorum yaşanmamış seni bırakıyorum sevdaların kıyısında bir gün gelirsin diyorum coşmayı...

Ne çok duyguyu karşılıyor yalın ayak olmak; gözüpekliliğimizi, kararlılığımızı. Ayaklarının yalın olmasını göze alabilenler ve ömürleri boyunca yalın ayak olanlar , ne güzel insanlardır onlar. Hem dostturlar ayaklarının yalınlığını umursamadan umursamadan çıkıp gelirler hem iyi kaçanlardır...

Gittiğin de hiç boş kalmadı buralar herkes bir yolcuyu uğurlamaya gelmişti sanki ya da ben öyle sanıyordum kalabalıktan bunu bekliyordum hani derler ya hep -gittiğinde yağmur yağıyordu- diye karanlık, hüzünlü bir hava katmak isterler ayrılıklarına sen gittiğinde hava güneşliydi böylesi daha mı...

Ne umarsız gitmelerdi yaşanan ne büyük ayrılıklardı yaşanan mutluluklar gerisinde kalan kısa ömürleri yaşamak gibi sıradan aslında ne tanımak isterdim ne de tanımamak paylaşımların dışında geçen zamanı ne de sevmek isterdim ayrılıkların ortasında

Özlem, ayrılığın yanıbaşında durur da ne sessiz bi seyircidir