- 28 Mar 2019
- 1,325
- 266
- 83
18 MART 1915 ÇANAKKALE ZAFERİ
Analar babalar bacılar torunlar dedeler nineler hepsi gözü yaşlı cam kenarında bir umut ışığı beklıyorlardı bir türlü bekledikleri ışık gelmiyor ve geçen her zaman hayallerini umutlarını yitirmeye yüz tutuyorlardı...
Anadolunun bir çok toprağı bitmiş ve perişan haldeydi hepsi tek yürek olmuş bir kıvılcım bekliyordu adeta gögüslerini siper edercesine bu kıvılcımı beklıyorlardı Başkent düşmüş alınamaz denilen topraklar kaybedilmiş adeta bir halk bir gecede perişan halde oluvermişti
Kongreler yapılıyor erzurum sıvas derken bir türlü o ışık beldelere ulaşmıyordı Sakaryadan bir grup genç inanmış ve adanmış bir şekilde sivasa gidiyor ve burada buyuk bir çoşku seli ile mecliste hararetli konuşmalar oluyordu...
Herkes birşeyler anlatıyor söylüyor ama teorıkte yada uygulamada bir türlü netice alınamıyordu
Umutsuz ve bitkin bir halk herşeyini varını yogunu kaybetmiş bir ordu tum umutlar bitmek ve tükenmek üzereydi meydana bir cengaver çıkmalıydı bu halk bu vatan bu esareti kabullenemezdi böyle olmamalıydı....
Halk esareti hiç kabullenmemişti bu yetmezmiş gibi kendi vatanlarında özgür değillerdi adım attıkları her toprak adeta bir fiil işgal edilmiş durumdaydı...Mekteplere mabuslara katiplere adeta mudahale edılıyor ıstenmeyen hiçbirşey olmuyordu..
Bu yetmezmiş gibi vatan topraklarında dalkavuklar baş göstermişti yabancı askerlere şirin gözükmek için vatanına ihanet eden insanlar vardı....HALK kabullenmiyordu bu ülke bu topraklar esaretten kurtarılmalıydı ama o beklenen umut o beklenen ışık gelmıyordu...
Ordu moralsiz ve düzensiz haldeydi Ordu içerisinde subaylar durumu kabullenmıyor ve istanbula telgraf ustune telgraf çekiyorlardı ama netice alınamıyordu İstanbul adeta neticeyi kabullenmış ve orduya adeta sessiz olun diyordu ..
Subaylar rahatsızdı ve bu sorun bu esaret bıtmelıydı bır sekılde çözülmeliydi işte tum umutların bittiği artık geri dönüşü olamaz denilen anda bir subay çıkıyordu onun adıda Mustafa Kemal di Filistin cephesinde çok işler başarmıştı bir tek onun sözlerine güveniliyordu toparlarsa yaparsa o yapar deniliyordu..
Öylede yaptı Mustafa Kemal kongrelerde aldıgı radıkal kararlar ile adeta halkın kahramanı gözdesi olmaya başlamıştı ama bu durum istanbulu rahatsız ediyordu çünkü istanbul esareti çoktan kabullenmıştı Mustafa Kemale uyarı çektiler baktı olmuyor Rütbesini almaya çalıştılar ama İstanbulda da Mustafa Kemale inanan subaylar vardı onların gizli yardımları ile bir ışık anadolun bağrından dogmaya başlamıştı ama bir yerde bir kıvılcım olmalıydı ancak bu şekilde meydan savaşı başlayabılırdı...
Durumdan rahatsız olan Hasan Tahsin ilk ateşi ilk kıvılcımı başlatmıştı ondan sonra ALLAH ALLAH sesleri ile yurdun her yerınden akın akın gelen vatan evlatları oldu...
Herkes Mustafa Kemale ınanmıstı ımkansızı başarmak için bu degerli insanın arkasından yuruyeceklerdı bir yol vardı sonunda ışık görünecekti bunu bu halk iyi biliyordu çünkü halk esaret altında kalmaktansa vatan için ölürüm diyordu...
Akın akın cepheler başlarken yurdun her yerınden top yekün ayaklanma ve diriliş zamanı gerçekleşirken içlerinde en çok çarpışmanın en çok mucadele etmenin bir cephesi vardı Oda Çanakkale Cephesiydi...
Conkbayırında anafartalarda ve çanakkalenin bir çok yerinde çetin ve muazzam savaşlar oluyor bir kaç asker ıle koca cıkarmayı bertaraf ediyorlardı seyit onbaşı son mermısını sırtına yukleyerek muazzam bir atış ile koca zırhlıyı batmaz denılen zırhlıyı batırıyor ve bu zafer cıglıgı yurdun her yerınde duyuluyor oluyordu bu zafere ınanan halk bu savasın kazanılacagınada ınanmıstı ya bu vatan kazanılacak yada kazanılacak dıyorlardı başka bır ses halktan çıkmıyordu...
Halk adeta çılgına dönmüş ve o an bu zaman diyorlardı vatanları için herşeyi ellerinden gelen herseyi yapacaklardı ve öylede yaptılar ...Analar bacılar kımı zaman meydanlarda mehmetçiğe su tasıdı ve kımı zaman su taşırken oracıkta şehit oldular kimi zaman analar bacılar mehmetcık için çarık ördüler içlik ördüler çünkü biliyorlardı sahip oldukları en degerli hazine vatanlarıydı ve yine biliyorlardı ki bu vatan için ne yaparsa bu vatan esaretten kurtulacaktı...
Bu halk asla esareti kabullenmemişti ve bunu cephede en iyi şekilde sunmaya çalıştılar ve başardılarda....
Mustafa Kemal orduya seslenıyor ve konuşmasında Ben size Savaşmayı deği Vatan uğrunda Ölmeyi Emrediyorum diyerek adeta dagınık orduyu toparlamış ve ordunun yuregıne moraller sunmuştu...
Mustafa Kemal zekiydi ve aynı zamanda çok çalışkandı dagınık orduyu kısa zamanda toparlayarak kocaman yureklı ordu halıne getırmıstı kolay degıldı vatan toprakları haınler ve dalkavuklar ıle doluydu ama bu ışık onda vardı bu vatan kurtulacaktı cunku Mustafa Kemal esareti asla kabullenmemişti ve dediği gibide yaptı...
İlk kıvılcımdan sonra Çanakkale Cephesi çok önem kazanmıştı yurdun her yerınden zafer çıglıkları gelıyordu esaret altında olan bır cok anadolu ve dogu toprakları kurtuluyor ve bunu basarırken laz çerkez kurt demeden topyekun tek yurek sekılde yapılıyordu...
Karsılarında ınanmış ve esaretten kurtulmak isteyen bir halk görünce hepsi teker teker kaçmaya başladı ama içlerinde bir cephe vardı ki burası çok önemliydi bu cephe mutlaka alınması gerekıyordu çunku yabancı işgalcıler buraya çıkartmayı yaparsa yurdun savunulması çok zor olacaktı....
Anadoludaki savaşlardan kısa surede zaferle ayrılan bırlıkler akın akın Çanakkale cephesine geliyorlardı yorgunlardı bıtkınlerdı uykusuzlardı ve bır cogunun cephanesı neredeyse hıc yoktu ama dusunmedıler asla duraklamadılar söz konusu vatansa sungumuzu takar yınede savaşırız dedıler
Öylede yaptılar cephaneleri bitti süngüleri taktılar meydanda adeta ölümle dans ediyorlardı ..Siperden ilk çıkanlar ALLAH ALLAH sesleriyle atağa kalkıyor onlar yere düşüp şehit olurken bir diğer sıra arkalarından geliyordu adeta vatan aşkı için şehit olmaya adanmış kocaman yürekli bir halktı...
Cephede herşey istenildiği gibi ilerliyor bazense şehitlerin alımları için molalar veriliyor ve bazense siperden sipere notlar ve kumanyalar atılıyordu..
Ordu açtı ellerınde sadece ekmek ve hoşaf vardı başkada birşey yoktu arada bir kaç kumanya şanslı olanlara gidiyordu ama onların derdı karın toklugu değildi tek aşkları olan Vatan topraklarıydı bunun için oradalardı ve olması gerektiği gibi cesurcana savaştılar...
Büyük mücadeleden sonra Çanakkale Cephesi Zaferle taçlanmıştı bunu duyan yabancı askerler tek tek yurdu terkediyordu....
İnandıkları insan Mustafa Kemal yanıltmamıştı zaferle taçlandırmış ve ülkesini büyük esaret altından kurtarmıştı çünkü Mustafa Kemal esareti başından beri asla kabul etmemişti kendisiyle birlikte inanan halk ile bu büyük Zafere yani ÇANAKKALE ZAFERİ ne imza atmıştı....
O gün tarihe bir söz kazınmıştı o sözde şöyle olmuştu
“Bu memleketin toprakları üzerinde kanlarını döken kahramanlar! Burada bir dost vatanın toprağındasınız.
Huzur ve sükûn içinde uyuyunuz. Sizler, Mehmetçiklerle yanyana, koyun koyunasınız. Uzak diyarlardan evlâtlarını harbe gönderen analar! Gözyaşlarınızı dindiriniz. Evlâtlarınız bizim bağrımızdadır.
Huzur içindedirler ve huzur içinde rahat uyuyacaklardır. Onlar, bu toprakta canlarını verdikten sonra, artık bizim evlâtlarımız olmuşlardır.”
O gün Mustafa Kemal Zaferden sonra anlamlı ve bir o kadar duygu dolu bu sözleri sarfetmıştı..
Geliboluda öyle bir vatan evlatları vardı ki onlarda 15 lilerdi geriye birdaha hiç dönemediler hepsi 15 in bagrında hayatlarına vatan için veda edip şehit oldular....
Böyle bir vatan esaret altından kurtulmuştu....
18 MART 1915 ÇANAKKALE ZAFERİMİZ KUTLU OLSUN...
Asher
Böyle.
Analar babalar bacılar torunlar dedeler nineler hepsi gözü yaşlı cam kenarında bir umut ışığı beklıyorlardı bir türlü bekledikleri ışık gelmiyor ve geçen her zaman hayallerini umutlarını yitirmeye yüz tutuyorlardı...
Anadolunun bir çok toprağı bitmiş ve perişan haldeydi hepsi tek yürek olmuş bir kıvılcım bekliyordu adeta gögüslerini siper edercesine bu kıvılcımı beklıyorlardı Başkent düşmüş alınamaz denilen topraklar kaybedilmiş adeta bir halk bir gecede perişan halde oluvermişti
Kongreler yapılıyor erzurum sıvas derken bir türlü o ışık beldelere ulaşmıyordı Sakaryadan bir grup genç inanmış ve adanmış bir şekilde sivasa gidiyor ve burada buyuk bir çoşku seli ile mecliste hararetli konuşmalar oluyordu...
Herkes birşeyler anlatıyor söylüyor ama teorıkte yada uygulamada bir türlü netice alınamıyordu
Umutsuz ve bitkin bir halk herşeyini varını yogunu kaybetmiş bir ordu tum umutlar bitmek ve tükenmek üzereydi meydana bir cengaver çıkmalıydı bu halk bu vatan bu esareti kabullenemezdi böyle olmamalıydı....
Halk esareti hiç kabullenmemişti bu yetmezmiş gibi kendi vatanlarında özgür değillerdi adım attıkları her toprak adeta bir fiil işgal edilmiş durumdaydı...Mekteplere mabuslara katiplere adeta mudahale edılıyor ıstenmeyen hiçbirşey olmuyordu..
Bu yetmezmiş gibi vatan topraklarında dalkavuklar baş göstermişti yabancı askerlere şirin gözükmek için vatanına ihanet eden insanlar vardı....HALK kabullenmiyordu bu ülke bu topraklar esaretten kurtarılmalıydı ama o beklenen umut o beklenen ışık gelmıyordu...
Ordu moralsiz ve düzensiz haldeydi Ordu içerisinde subaylar durumu kabullenmıyor ve istanbula telgraf ustune telgraf çekiyorlardı ama netice alınamıyordu İstanbul adeta neticeyi kabullenmış ve orduya adeta sessiz olun diyordu ..
Subaylar rahatsızdı ve bu sorun bu esaret bıtmelıydı bır sekılde çözülmeliydi işte tum umutların bittiği artık geri dönüşü olamaz denilen anda bir subay çıkıyordu onun adıda Mustafa Kemal di Filistin cephesinde çok işler başarmıştı bir tek onun sözlerine güveniliyordu toparlarsa yaparsa o yapar deniliyordu..
Öylede yaptı Mustafa Kemal kongrelerde aldıgı radıkal kararlar ile adeta halkın kahramanı gözdesi olmaya başlamıştı ama bu durum istanbulu rahatsız ediyordu çünkü istanbul esareti çoktan kabullenmıştı Mustafa Kemale uyarı çektiler baktı olmuyor Rütbesini almaya çalıştılar ama İstanbulda da Mustafa Kemale inanan subaylar vardı onların gizli yardımları ile bir ışık anadolun bağrından dogmaya başlamıştı ama bir yerde bir kıvılcım olmalıydı ancak bu şekilde meydan savaşı başlayabılırdı...
Durumdan rahatsız olan Hasan Tahsin ilk ateşi ilk kıvılcımı başlatmıştı ondan sonra ALLAH ALLAH sesleri ile yurdun her yerınden akın akın gelen vatan evlatları oldu...
Herkes Mustafa Kemale ınanmıstı ımkansızı başarmak için bu degerli insanın arkasından yuruyeceklerdı bir yol vardı sonunda ışık görünecekti bunu bu halk iyi biliyordu çünkü halk esaret altında kalmaktansa vatan için ölürüm diyordu...
Akın akın cepheler başlarken yurdun her yerınden top yekün ayaklanma ve diriliş zamanı gerçekleşirken içlerinde en çok çarpışmanın en çok mucadele etmenin bir cephesi vardı Oda Çanakkale Cephesiydi...
Conkbayırında anafartalarda ve çanakkalenin bir çok yerinde çetin ve muazzam savaşlar oluyor bir kaç asker ıle koca cıkarmayı bertaraf ediyorlardı seyit onbaşı son mermısını sırtına yukleyerek muazzam bir atış ile koca zırhlıyı batmaz denılen zırhlıyı batırıyor ve bu zafer cıglıgı yurdun her yerınde duyuluyor oluyordu bu zafere ınanan halk bu savasın kazanılacagınada ınanmıstı ya bu vatan kazanılacak yada kazanılacak dıyorlardı başka bır ses halktan çıkmıyordu...
Halk adeta çılgına dönmüş ve o an bu zaman diyorlardı vatanları için herşeyi ellerinden gelen herseyi yapacaklardı ve öylede yaptılar ...Analar bacılar kımı zaman meydanlarda mehmetçiğe su tasıdı ve kımı zaman su taşırken oracıkta şehit oldular kimi zaman analar bacılar mehmetcık için çarık ördüler içlik ördüler çünkü biliyorlardı sahip oldukları en degerli hazine vatanlarıydı ve yine biliyorlardı ki bu vatan için ne yaparsa bu vatan esaretten kurtulacaktı...
Bu halk asla esareti kabullenmemişti ve bunu cephede en iyi şekilde sunmaya çalıştılar ve başardılarda....
Mustafa Kemal orduya seslenıyor ve konuşmasında Ben size Savaşmayı deği Vatan uğrunda Ölmeyi Emrediyorum diyerek adeta dagınık orduyu toparlamış ve ordunun yuregıne moraller sunmuştu...
Mustafa Kemal zekiydi ve aynı zamanda çok çalışkandı dagınık orduyu kısa zamanda toparlayarak kocaman yureklı ordu halıne getırmıstı kolay degıldı vatan toprakları haınler ve dalkavuklar ıle doluydu ama bu ışık onda vardı bu vatan kurtulacaktı cunku Mustafa Kemal esareti asla kabullenmemişti ve dediği gibide yaptı...
İlk kıvılcımdan sonra Çanakkale Cephesi çok önem kazanmıştı yurdun her yerınden zafer çıglıkları gelıyordu esaret altında olan bır cok anadolu ve dogu toprakları kurtuluyor ve bunu basarırken laz çerkez kurt demeden topyekun tek yurek sekılde yapılıyordu...
Karsılarında ınanmış ve esaretten kurtulmak isteyen bir halk görünce hepsi teker teker kaçmaya başladı ama içlerinde bir cephe vardı ki burası çok önemliydi bu cephe mutlaka alınması gerekıyordu çunku yabancı işgalcıler buraya çıkartmayı yaparsa yurdun savunulması çok zor olacaktı....
Anadoludaki savaşlardan kısa surede zaferle ayrılan bırlıkler akın akın Çanakkale cephesine geliyorlardı yorgunlardı bıtkınlerdı uykusuzlardı ve bır cogunun cephanesı neredeyse hıc yoktu ama dusunmedıler asla duraklamadılar söz konusu vatansa sungumuzu takar yınede savaşırız dedıler
Öylede yaptılar cephaneleri bitti süngüleri taktılar meydanda adeta ölümle dans ediyorlardı ..Siperden ilk çıkanlar ALLAH ALLAH sesleriyle atağa kalkıyor onlar yere düşüp şehit olurken bir diğer sıra arkalarından geliyordu adeta vatan aşkı için şehit olmaya adanmış kocaman yürekli bir halktı...
Cephede herşey istenildiği gibi ilerliyor bazense şehitlerin alımları için molalar veriliyor ve bazense siperden sipere notlar ve kumanyalar atılıyordu..
Ordu açtı ellerınde sadece ekmek ve hoşaf vardı başkada birşey yoktu arada bir kaç kumanya şanslı olanlara gidiyordu ama onların derdı karın toklugu değildi tek aşkları olan Vatan topraklarıydı bunun için oradalardı ve olması gerektiği gibi cesurcana savaştılar...
Büyük mücadeleden sonra Çanakkale Cephesi Zaferle taçlanmıştı bunu duyan yabancı askerler tek tek yurdu terkediyordu....
İnandıkları insan Mustafa Kemal yanıltmamıştı zaferle taçlandırmış ve ülkesini büyük esaret altından kurtarmıştı çünkü Mustafa Kemal esareti başından beri asla kabul etmemişti kendisiyle birlikte inanan halk ile bu büyük Zafere yani ÇANAKKALE ZAFERİ ne imza atmıştı....
O gün tarihe bir söz kazınmıştı o sözde şöyle olmuştu
“Bu memleketin toprakları üzerinde kanlarını döken kahramanlar! Burada bir dost vatanın toprağındasınız.
Huzur ve sükûn içinde uyuyunuz. Sizler, Mehmetçiklerle yanyana, koyun koyunasınız. Uzak diyarlardan evlâtlarını harbe gönderen analar! Gözyaşlarınızı dindiriniz. Evlâtlarınız bizim bağrımızdadır.
Huzur içindedirler ve huzur içinde rahat uyuyacaklardır. Onlar, bu toprakta canlarını verdikten sonra, artık bizim evlâtlarımız olmuşlardır.”
O gün Mustafa Kemal Zaferden sonra anlamlı ve bir o kadar duygu dolu bu sözleri sarfetmıştı..
Geliboluda öyle bir vatan evlatları vardı ki onlarda 15 lilerdi geriye birdaha hiç dönemediler hepsi 15 in bagrında hayatlarına vatan için veda edip şehit oldular....
Böyle bir vatan esaret altından kurtulmuştu....
18 MART 1915 ÇANAKKALE ZAFERİMİZ KUTLU OLSUN...
Asher
Böyle.
Son düzenleme:
