Ben

Gerçek ve büyük yazarlar ruhlarımızın yüceliğinin ve sefaletinin ressamı olmayı seçenlerdir. Yazmaya ilk başladığımda hiçbirşeyi boyayamıyordum.

Aylar umutsuzca çabalamakla geçti. Yazdıklarım sonradan buruşturup attığım sayfalarda gelişigüzel dolaşıyor, çökmüyordu;kağıtta bir türlü iz bırakmıyordu; bomboştu,içinde hayat yoktu.

Sonra onunla karşılaştım : Şeytanla bana armağanların en büyüğünü kötülüğü getirmişti .... Edebiyatın bu sonsuz pınarlarından beslenmememin nedeninin hayal gücümün kısırlığı olduğunu , kötülüğün yaratıcısıyla sunduğu seçeneklerin farkına varamadığımı söylüyordu.
Kararsızdım.
Ya kötülükle savaşmak
dedim
ama
bunu kim yapacaktı?