Bereket ki...

Bilim adamları icat yaparlarken keşif yapıyorlar; bir insan olduğu çarpıtmalardan kendine dönerken keşif yapar. Ruhunu vücuduna tercih ederek kendini bulur. Neden ruh doğar doğmaz kendini bulamaz? Ruh neden arayıp bulunmalıdır? Ruhtan başka ne var ki, aşamayacağımız sınırlar her zaman vardır, ruh en baştan ağırlığını ortaya koyar. Yine de aranılıp bulunmadıkça kimse kendisi olamaz. Kendimi buldum!

Ah, ikizlerim oldu, ve ben artık üçüzüm. Öyle insanlar var ki, ruh eşimden hallice, ruhun kurduğu yakınlık en yücedir.

Ayaklarım acısın, köhne bir yere kapanayım ve unutulsun zaten az bilinen adım! O zaman bazı şeyleri görebilirim. Acıyı verin ki kendimi bulabileyim. Artık yok! Acısız göremesem bana ne? Aştım bunları; mutluluğu verin, öyle çok verin ki bir daha tökezlemeyeyim. Gözlerim büyüklü küçüklü acılara kör olmalı, ben tökezlersem sen de tökezlersin.

Tahmin ediyorum ki sevileceğim; bir başka tahminim ise beni seveni ben daha çok seveceğim. Aslıma dönüyorum, yani mutlu oluyorum. Mutsuzken ben değilim. Eid doğru günde yaşanır. Bal yalamak, bebek sevmek, aşık olmak, özgürce koşmak, kendime hakettiğim takdiri sunmak: yapacaklarım, odaklanacaklarım, bunlardır: bunlarla ben oluyorum: mutlu yaratılmışım sonra daha fazla mutlu olmak için acılara kucak açmışım. Sıramı savdım, uzun veya kısa sürdü. Kimine göre açgözlüyüm, doğruya doğru; ben gerçekten açgözlüyüm.