Zihnin taşıyabileceği kadar çok acı çekmiş bir çocuk. Akıl direkleri parçalanıyor artık hıçkıra hıçkıra, perişan bir halde bağırarak ağlıyor tamam mı? İşte bayılıyor (gece vakti bu arada). Uyandığında kendisine çok benzeyen, kırmızı gözlü bir çocuk ona elini uzatıyor. "Ben duygularınım. Beni geri almak istiyorsan öfke duyduğun herkesi öldürmelisin (yani intikamını almalısın)." diyor. Çocuk gerçekten de hiç bir şey hissetmiyor. Buna inanıyor. Merhamet yok, öfke yok, üzüntü yok, kibir yok, endişe yok, kısaca hiç bir duygu yok içinde. Şöyle düşünüyor; "Duygularımı geri almak için bana acı çektirenleri öldürmeli miyim? Neden geri alayım ki? Buldum. Bu hayatta tadacak tek mutluluk bu. Alınan intikamın verdiği haz. Öfke duyduğum herkesi öldürünce duygularım geri gelecek ve ben de bu hazzı duyup kahkaha atacağım. Sonra da intihar ederim."
Şimdi... bu çocuk kötü mü, iyi mi? (Bu arada dediğini yapıyor başlıyor sırayla öldürmeye...)
Şimdi... bu çocuk kötü mü, iyi mi? (Bu arada dediğini yapıyor başlıyor sırayla öldürmeye...)
