Giordano Bruno

"kötüler tanrı'yı, tanri ise iyileri kullanır. "

giordano bruno

Giordano Bruno, Kahramanca Delilikler adlı eserinde varlığın büyük zıtlıklardan yapıldığını,bunun duyguların gelişmesini ölçmeye yaradığını anlatır.Ahmak ,bulunduğu durumdan memnun olur; ne geçmekte olanı ve bulunulan durumun zıttını düşünür..Bu nedenden ,onun sevinci tasasız,korkusuz ve pişmanlıksızdır.Bilgisizlik ,duyumlu mutluluğun ve hayvansal cennetin annesidir.Bilgisini artıran elemini artırır. Bilgi arttıkça olabilirliklerin nicelikleri pek fazla artmış olur ve insane çok yüksek bir amaca bağlanır ki ,ulaşılması gittikçe güçleşir. Kahramanca delilik ,yüksek bir amacı kovalamaktan vazgeçilmediği zaman başlar.Zira bu kovalamada ızdırap ve tehlike vardır.Işığa koşan pervane böceği ,ölüme gittiğinin farkında olamaz.Kahraman insan ise ,bunu bilir ,fakat ölüm ,ışığını aramaya engel olmaz.Zira bu adam bilir ki ,elem ve tehlike ,ancak dar ve duyumlu gözlemler için kötülüktür,fakat ebedilik için asla..Bütün yüksek özlemlere ,elemin arkadaşlık etmesi zorunludur.Zira amaca doğru ilerlendikçe amaç yükselir.Seyahate başlamak için tasasızca gemiye binilir ,fakat sonra kendimizi uzakta ruh ve düşünceyi karmakarışık eden sonsuz denizde buluruz.Ereğe ulaşıldıkça ,mutlak kanmanın olamayacağını fark etmeksizin ,fazla görülür ,içtepi konusunun sonsuzluğu keşfedilir ve sonlu doğada çatışmalar ve şaşkınlıklar başlar.Fakat elem yaratmış olsa bile ,bu kadar asil bir ateşte yanmış olmaktan ruh,kendini kanmış hisseder.Bu ahengin kaybolmasına rağmen ,ülkü koşusuna devam etmeye zorlayan ,kişisel korunmanın en yüksek biçimidir.