güçlü olmak(kendim yazdım)

bazen ağlamanın acizlik olduğunu düşünürüm.yenilmektir bir bakıma hayata,yaşananlara.güçlü olmak gerekir diye düşünürüm.bazen de rahatlamaktır ağlamak.içini dökmek...ama sessizce ağlamak yenikliktir bence.bağırıp çağırıp ağlamak rahatlamaktır.çünkü sessizce ağlanınca yine içinde kalır insanın,rahatlayamaz.boğazından biri sıkıyormuşcasına boğazında birşey düğümlenir ki kaç kez yaşadığım bir duygudur o.insan bağıramaz konuşamaz ağlayamaz.ama bunu sonrasında öyle bi bağırıp ağlnırken içler acısı.peki ya ağlamamak? o nasıl birşey deriz ya bazı zamanlar.bence güzel birşey.ama kendini tutupta ağlamamak değil güzel olan.gerçktn güçlü olup ağlamamak güzel bence.tüm yaşananlara,yaralara,kadere,hayata karşı güçlü olmak.zor olsa da bunu başarabiliyorsa insan güçlüdür.tabi güçlü olabildiğin kadar güçlüsündür...

ağlamak güçsüzlüğün değil insan olmanın bir kanıtıdır derim, düşünürüm. hiç ağlamamak doğrusu anlaşılır bir şey /olgu/durum olmasa gerek. ağlamak ta gülmek gibidir.

Ağlamak da gülmek kadar güzeldir. Çoğu zaman daha samimidir.
Güç/güçsüzlük ile ağlamanın pek ilgisi yok. Ağlamak güçsüzlüğün göstergesi olamaz. Onun adı başkadır bana göre.

bence güçsüz olan ağlamak değil insanın ta kendisi. birimiz diğeri olmadan tamamlayamıyorsa kendini ve hayat asla tek vücut üzerinde yaşam bulmuyorsa, etrafımızdaki her şey başka şeylerin gelişimine ve çözülümüne bağımlıysa bizim güç denilen şeyi düşünüp yaşamsal akışının içerisine bırakmak dışında pek şansımız yok gibi geliyor bana. Çünkü güç?! nedir ve ne kadarı bizim kontrolümüzdedir.

bazılarına göre ağlamak zayıflık bazılarına göre ise insan olmanın ön koşullarından biri, islaniyette kişinin şeytanı hikmeti büyüklüğündedir diye bir söz var.

Çok ağlayan bir insan ile hiç yada seyrek ağlayan insanlara dışardan baktığımız zaman güçlüdür yada güçsüzdür yaftası koyabiliriz. ve buna göre değerlendirmeler yapabiliriz. Ama bence bu gerçeği işaret etmez. Hiç ağlamayan biri gecenin suskunluğunu zıpkın gibi içine batırabilir ve varoluş masallarından uzak durup hayata daha donuk ve sönük bakabilir. Çok ağlayan biri ise pınar gibi çağlayan gözlerini silip iki dakika sonra insan olmanın tüm kıvancı ile varoluş masalındaki yerini her şey ilk defa yaşanırcasına gibi umutlu ve mutlu biçimde dalabilir. Şimdi böylesi bir durumda hangi kimlik daha güçlüdür. Gözyaşlarını içine akıtıp önyargılarını çoğaltıp, güven duygusunu zayıflatan insanmı yoksa gözyaşlarını dışarı akıtırken önyargıların sonuçlarını sezinleyip, teselli yada telkin halinde kendine gelip ilkgünkü şevk ile yeniden başlayan insanmı.. Bunun bir ortasıda var tabii.. ama ortadaki insan birazda sosyolok düzenin ürünü kompleks sahibi hastalıklı insandır..

Hani olur ya, dayanamayıp ağlayan, bağırıp çağıran insan, herkes ona donuk gözlerle bakarken anlaşılmamış bir şaka gibi kalakalır..Herkes bir saçağın altına doluşur o sırada, sanki bir tek ağlayan açıkta kalıpta yağmurda ıslanır.
Böyle şeyler gördüm ben, böyle insanlık halleri...Sizin gördükleriniz gibi tıpkı...
( İçerden - Ece Temelkuran)

yani tabiki güçsüzlük olduğunu söylemek istemedim zaten... içini dökmeden sessizce ağlamanın güçsüzlük olduğunu düşündüğümü söyledim.yani insan rahatlamalı bi bakıma.bağırıp çağırmalı şu kahrolası boğaz düğümlenmesini yaşamamalı