Hayattan, kısa bir öykü.

Hayattan, kısa bir öykü.

Bu gün manisanın o garip sokaklarında dolaşırken iki kişi gördüm... Bir baba ve bir oğul. Çocuk 10-11 yaşlarında, siyah saçlı, beyaz tenli hafif uzun boylu yakışıklı bir genç. Tek kusuru, (hatta kusur demek ne
kadar doğru olur bilinmez) zihn engelliydi. Çocuk neşe içinde parmağıyla, bir orayı bir burayı gösterip duruyordu. Bir yandan
da etrafa gülücükler saçarak,
sanki bir kelebeğin kanat açışı gibi renklendiriyordu etrafı. Babası, gayet iyi giyimli, siyah saçlı ve yakışıklı biriydi. Etrafa kaşları çatık ve utanç içinde bakıyordu. Sanki, o çatık kaşlarıyla, sinirli yüz ifadesiyle kara bir bulut olup güneşi ve yaşama sevincini kapatıyordu insanların. O esnada bir den çocuğa dönüp, " ne kadar salaksın! " dedi. Çocuk hiç aldırmadan, hala neşe içinde gülüyordu... Not:tüm babalar çocuklarını sever (o baba dahil) ; ama orada bu
sevgiyi önleyen bir etmen vardı, "ego" kimse bu hastalığa kapılmasın demek isterdim; ama o zaman herkes üst insan olurdu...
dip not: babalar gününe özel.

Ego değil bunun adı hiç bir çocuk zihinsel engelli doğmak istemez şayet bu dünyaya bir çocuk getirme sorumluluğu alıyorsan her riski göze alacaksın. Sakat da doğabilir ya da çok sağlıklı olur, büyüyünce katil olur...Hiç bilemezsin ne olacağını.

Ne kadar salaksın diyen bu zavallı sözde baba, bu tanımlamanın içinde kendisinin olduğunun farkında mıdır acaba? Hiç sanmıyorum.

Üst insan diye birşey yoktur bana göre gerçek insan olmak yeterlidir bunun için de biraz samimiyet ve vicdan gerekli sadece...

Zihin engellilerin ve diğer engellilerin önce yakınlarını ve sonra çevreyi yüzleştirici büyük bir görevleri olduğuna inanıyorum. Hikayede ki baba gibi o kadar çok insan birbirine sa... diye hitap etmekteler ki. Orada zihin özürlü olduğu için dikkat çekmiş olabilir, bakın bir kendinize kimlere söylüyorsunuz o sözü ve benzerlerini yada kimler size söyledi. Suçalayıcı kişilerin başvurduğu bir kelimedir.

İstanbul' Alıntı:

Zihin engellilerin ve diğer engellilerin önce yakınlarını ve sonra çevreyi yüzleştirici büyük bir görevleri olduğuna inanıyorum. Hikayede ki baba gibi o kadar çok insan birbirine sa... diye hitap etmekteler ki. Orada zihin özürlü olduğu için dikkat çekmiş olabilir, bakın bir kendinize kimlere söylüyorsunuz o sözü ve benzerlerini yada kimler size söyledi. Suçalayıcı kişilerin başvurduğu bir kelimedir.

Genişletmek için tıkla ...

Bu suçlayıcılık değil direkt aşağılamaktır. O çocuk bu dünyaya senin evladın olarak gelmiş ise bir baba olarak her koşulda onun yanında olmaya mecbursun. Sakat da olabilir başka şey de ve üstelik bunu algılayabilecek bir durumda bile değilken sırf çevreye karşı utancından o çocuğa bunu diyebilen babaya ben baba falan demem. Utanılacak bir durum da yok ayrıca baba olurken düşünseydi her koşulda evladıma baba olabilir miyim yoksa işler yolunda gitmez ise ondan utanabilir miyim diye.

O yüzden herkes anne-baba olmamalı. Bu sorumluluğu her koşulda alamayacaksa kişi bekar yaşasın o zaman ne diye çocuk yapma sevdasına düşüyor ki?

Çocuk çok zeki ve mükemmel görünüşlü olsaydı onunla gurur duyacaktı olmayınca utanıyor öyle mi? Salak diyebilecek kadar da acizleşiyor. Suçlayıcılıkla bunun alakası yok bu acizliktir.

Burada baba da, çocuk da insandır. Baba, bu durumdan rahatsız oluyorsa dahi ,bu durumu kendi içinde yaşamalıdır. Çocukla değil, kendisi ve toplumla hesaplaşmalıdır.

Dijital , siz benim neye odaklanarak yazdığımı anlamaışsınız ki bu şekilde ele almışsınız. Biraz daha açalım o zaman, zaten ACİZ insan SUÇLAMAYA geçer, sorumluluğunu hakkı ile yapamayan suçlar..Aptal, salak gibi sözcükleri de bu kişiler sıkça kullanır.Benim yaklaşımım daha çok forumda okuyanları yüzleştirici şekilde idi.

Benimki de sigarası için elimden paramı almıştı.



Dipnotu sevdim:

"Babalar gününe özel."