Mutsuzluk ve Mutluluk Üzerine

İnsan anca mutsuz olduğunda kendini düşünür. Bilmem bana katılır mısınız, umrumda olduğundan değil ya. Hep birileri için mücadele ediyoruz. Hep birileri üzülmesin diye uğraşıyoruz. Onlar mutlu olsun diye kendimizden ödün veriyoruz. Fark etmesek bile kendi benliğimizi, güzelliğimizi kaybediyoruz. Çevremizdekilerin çıkarlarına göre hareket ediyoruz hep. Onların mutluluğunun bize yararı varmış gibi. Fazla safız, gülen bir yüze kanıyoruz. Birgün toz pembe duvarlarımız kalkıyor, insanların gerçekliğiyle yüzleşiyoruz. Ya da ödün vere vere kendimiz de bir şeyin kalmadığını fark ediyoruz. Duygusuzlaşıyoruz, katılaşıyoruz bir anda. Ne kadar gereksiz oysa. Bir anda her şeyin boş olduğunu görüp, tam tersi istikamette hareket etmek. Neden anca canımız yandığında yapıyoruz bunu? Neden paramparça olduktan sonra görüyoruz maskeler altına saklanmış çürümüş gerçekleri? Ben bildiğimi söylerim, bu dünya acı ve kederle dolu. Yalan, yapmacık gülüşler yerine insan bunların farkında olarak yaşamalı. Yaşamalı ki acıyla bütünleşsin onu her hücresinde hissedemesin.
Mutluluk diye bir şey yok mu? Tabii ki var. Fakat sizin bildiğiniz sahte gülüşlerle, yapmacık hal ve tavırlarla gelen plastik olan mutluluk değil bahsettiğim. Kendi içimize döndüğümüzde bizi bir anlığına bu acı dünyasından uzaklaştırabilen mutluluktan bahsediyorum ben. Bu da öyle kolayca elde edilmiyor. Önce kendini o soytarılıktan kurtarıp, bencil olman gerek. Bencil oldukça daha fazla kalacaksın kendi iç dünyanla. Hep aklının bir kenarına köşesine itelediğin sorularını bulacaksın. Soruların ne olduğu önemli değil, isterlerse diğer insanlar için çok saçmasapan olsunlar. Onlara cevaplar bulacaksın. Cevaplar buldukça rahatlayacaksın. Hepsine bulamayacaksın elbette fakat pes etmeyeceksin. Sorabilecek sorun varsa bulabileceğin bir cevap her zaman vardır. Aklından çıkarmayacaksın. Saf mutluluğu böyle bulacaksın işte. Duru ve şüphesi kalmayan bir akılla. O zaman seni ne acılar ne de üzüntüler etkileyecek. Bileceksin ki sakin olabiliyorsun, her şeye rağmen gülebiliyorsun.

Nefret dolu bu sözlerin altında..Camusun insanı akıllı yapan tek şey nefrettir sözü geldi aklıma..evet bu nefretle çıkarımlarınız akıllıca olmuş,doğru tesbitler yapmışsınız katılıyorum çoğuna...ancak biz insanız..akıl ile yetinemeyiz..duyguları ezip geçerek akıllıca bir hayat yaşamak ya hayaldir ya da hastalık.. bencillik çözüm değil bencilliğin sonu yalnızlık..vefa ve sadakat..bir insanda bunların olmadığını anlarsam uzak dururum ve asla güvenmem..ama bunlar karşılıklı beslenen duygular..ama öyle alış veriş hesabı gibi değil..başka birşey işte, bilirsiniz..bencillik geldiğinde bu ikisi kesin gider..aynı yerde varolamazlar..

Zaten önemli olan da bu değil mi? Benim fikirlerimi benimsemek yerine, kendine göre doğru olanı yapmak ve beni eleştirebilmek. Sonuçta biz çevremizde olup bitene karşı kendi algılayabildiğimizi, kendi hissedebildiğimizi yorumluyoruz. Siz de benim ile aynı çevrede olmadığınız için benimle aynı şeyi düşünmeyip, algılayamayabilirsiniz. Çünkü ben siz değilim, siz de ben. Bu yüzden de benim mutluluk anlayışım sizinkiyle uyuşmayabilir, gayet normaldir. Benim savunduğum şey zaten şu insanların düşüncelerini yol gösterici olarak kabul edebilirsiniz, fakat kesinlikle benimsemeyin. Çünkü böyle yaparsanız, sadece benim bir kuklam olursunuz. Kendinizi sorgulayın yani. Kendiniz ne istiyorsanız, onu düşünün, ona yönelin ve ona sahip olun. 🙂

Mutluluk, uyku halidir; mutsuzluk gerçekliğe uyanıştır. Uyarılmaya alışmışız ve mutsuzlukla kendimizi uyandırıyoruz, daha iyisini bulana kadar en iyisi bu...

Mutluluğum, başkalarının mutsuzluğu-ölümü- üzerine kurulu -
Ve mutluluğum mezarlık çiçekleri gibi gösterişli fakat yalnızlık, kasvet doluysa,
ben çok bencil biriyim; kendimden habersiz neyi,ne biçimde yaşadığını bilemeyen bir şaşkınım.
Fakat mutluluğum salt beni öldürüyor ve can veriyorsa
O halde ben mutlu olmayı gerçekten başarabiliyorum ki ben salt bana ait mutluluğumu yaşıyorum.
Ve ben varım.
Çünkü mutluluk var-olabilmekmiş.

Mutluluğum, başkalarının mutsuzluğu-ölümü- üzerine kurulu -
Ve mutluluğum mezarlık çiçekleri gibi gösterişli fakat yalnızlık, kasvet doluysa,
ben çok bencil biriyim; kendimden habersiz neyi,ne biçimde yaşadığını bilemeyen bir şaşkınım.
Fakat mutluluğum salt beni öldürüyor ve can veriyorsa
O halde ben mutlu olmayı gerçekten başarabiliyorum ki ben salt bana ait mutluluğumu yaşıyorum.
Ve ben varım.
Çünkü mutluluk var-olabilmekmiş.buna bayıldımm