Hayatımın en zor ayrılıklarını hep otogarlarda yaşadım. Kimi zaman sevdiğimdi el salladığım kimi zamansa yüzüne hasret kalacağım bir dost.
Her şehirden başka güneşlere bakıyordum sanki ,güneşi değiştirense hep yanımdakilerdi. Hayatımı değiştirende hep otogarlar oldu.
Ne zaman birine el sallasam özlemeyi hatırladım,birilerine değer vermeyi,el sallayacak birilerini bulmayı,sevmeyi hatırladım.sonra fark ettim ki;
NE ZORMUŞ SON DAKİKALARDA CAMDAN EL SALLAYIP DUDAĞIĞNI OKUYARAK ANLAYACAĞI BİR “seni seviyorum” DEMEK
NE ZORMUŞ AĞLAMAMAK İÇİN SÖZ VERDİĞİN KİŞİYE AĞLAYARAK BAKARKEN ELİNLE İŞARET EDİP “varınca ararım” DEMEK
NE ZORMUŞ BAGAJDA BAVULUNLA BERABER HASRETİ DE GÖTÜRMEK
Sonra o otogarda el sallayan ben oldum.O zamanda acıyı hatırladım ,yalnızlığı,beklemeyi,özlenmeyi…Bu sefer “seni seviyorum “demek otobüsün camından biçare el sallayan sevdiğimin göreviydi.Bu sefer bavuluna hasreti koyup gitmesi gereken SEVDİĞİMDİ…
Otogar ayrılıkları hep zor olurdu, nerede olursam olayım.
Kendi ayrılıklarım bitince diğer ayrılıkları izler oldum.Otogardan hasretle el sallayanları…Gözlerim nice ayrılıklara şahit oldu.Kimi zaman gülen gözlerle,içlerindeki umutla “yine görüşeceğiz” diyenler,kimi zamanda gözyaşlarıyla “tekrar ne zaman görüşürüz kim bilir” diyenlerin ayrılıklarına…
Kavuşmak güzeldi de keşke ayrılıklar olmasa diyordu yürekten sevenler. Ama her kavuşmanın sonu bir ayrılıktı zaten.Sonra bende diğerleri gibi beklemeyi öğrendim,kavuşmayı ,özlemeyi…
Hayatın diğer yüzünü gördüm.Buradan ayrılmak gittiklerine kavuşmaktı.Anladım ki insan aslında tam anlamıyla hiç kavuşmuyordu.Hep yarımdı yüreğinin deli divane sevgisi.Hep biri olsa ,diğeri yoktu sevdiklerinden.İşte o zaman duygular konuşuyordu bizim olanları…
Özlem diyordu ki; BEN HEP VARIM SEN NEREYE GİDERSEN GİT ENİNDE SONUNDA KENDİMİ HATIRLATIRIM.
Sevgi de cevap veriyordu; SEN NE KADAR ÖZLETİRSEN BEN O KADAR ÇOK BÜYÜYECEĞİM. İYİ Kİ VARSIN ÖZLEM.
Sonra dile geliyordu yüreğim; SABRETMEK GÜZELDİR, ÖZLEMEKTE.BEKLE , KAVUŞACAĞIN ANI DÜŞÜNEREK BEKLE.ÇÜNKÜ AYRILIKLAR OLMASA ,OTOGARLAR OLMASA,ÖZLEMLER OLMASA ,SEVGİLER OLMASA ben olur muydum?
Yüreğimin , sevgimin , hasretin değerini anladım bunları duyunca.”Yaşamın en güzel ,en değerli parçasıymış “ dedim ayrılıklar.Meğer el sallamak ne de anlamlıymış,meğer birine kavuşmak ne de önemliymiş.
Şimdi düşünüyorum da hayatımı değiştiren otogarları, iyi ki el sallamışım el sallayanlarla beraber,iyi ki yüreğim özlemle tanışmış.
OTOGAR AYRILIKLARI MEĞER HEP BAMBAŞKAYMIŞ…
Her şehirden başka güneşlere bakıyordum sanki ,güneşi değiştirense hep yanımdakilerdi. Hayatımı değiştirende hep otogarlar oldu.
Ne zaman birine el sallasam özlemeyi hatırladım,birilerine değer vermeyi,el sallayacak birilerini bulmayı,sevmeyi hatırladım.sonra fark ettim ki;
NE ZORMUŞ SON DAKİKALARDA CAMDAN EL SALLAYIP DUDAĞIĞNI OKUYARAK ANLAYACAĞI BİR “seni seviyorum” DEMEK
NE ZORMUŞ AĞLAMAMAK İÇİN SÖZ VERDİĞİN KİŞİYE AĞLAYARAK BAKARKEN ELİNLE İŞARET EDİP “varınca ararım” DEMEK
NE ZORMUŞ BAGAJDA BAVULUNLA BERABER HASRETİ DE GÖTÜRMEK
Sonra o otogarda el sallayan ben oldum.O zamanda acıyı hatırladım ,yalnızlığı,beklemeyi,özlenmeyi…Bu sefer “seni seviyorum “demek otobüsün camından biçare el sallayan sevdiğimin göreviydi.Bu sefer bavuluna hasreti koyup gitmesi gereken SEVDİĞİMDİ…
Otogar ayrılıkları hep zor olurdu, nerede olursam olayım.
Kendi ayrılıklarım bitince diğer ayrılıkları izler oldum.Otogardan hasretle el sallayanları…Gözlerim nice ayrılıklara şahit oldu.Kimi zaman gülen gözlerle,içlerindeki umutla “yine görüşeceğiz” diyenler,kimi zamanda gözyaşlarıyla “tekrar ne zaman görüşürüz kim bilir” diyenlerin ayrılıklarına…
Kavuşmak güzeldi de keşke ayrılıklar olmasa diyordu yürekten sevenler. Ama her kavuşmanın sonu bir ayrılıktı zaten.Sonra bende diğerleri gibi beklemeyi öğrendim,kavuşmayı ,özlemeyi…
Hayatın diğer yüzünü gördüm.Buradan ayrılmak gittiklerine kavuşmaktı.Anladım ki insan aslında tam anlamıyla hiç kavuşmuyordu.Hep yarımdı yüreğinin deli divane sevgisi.Hep biri olsa ,diğeri yoktu sevdiklerinden.İşte o zaman duygular konuşuyordu bizim olanları…
Özlem diyordu ki; BEN HEP VARIM SEN NEREYE GİDERSEN GİT ENİNDE SONUNDA KENDİMİ HATIRLATIRIM.
Sevgi de cevap veriyordu; SEN NE KADAR ÖZLETİRSEN BEN O KADAR ÇOK BÜYÜYECEĞİM. İYİ Kİ VARSIN ÖZLEM.
Sonra dile geliyordu yüreğim; SABRETMEK GÜZELDİR, ÖZLEMEKTE.BEKLE , KAVUŞACAĞIN ANI DÜŞÜNEREK BEKLE.ÇÜNKÜ AYRILIKLAR OLMASA ,OTOGARLAR OLMASA,ÖZLEMLER OLMASA ,SEVGİLER OLMASA ben olur muydum?
Yüreğimin , sevgimin , hasretin değerini anladım bunları duyunca.”Yaşamın en güzel ,en değerli parçasıymış “ dedim ayrılıklar.Meğer el sallamak ne de anlamlıymış,meğer birine kavuşmak ne de önemliymiş.
Şimdi düşünüyorum da hayatımı değiştiren otogarları, iyi ki el sallamışım el sallayanlarla beraber,iyi ki yüreğim özlemle tanışmış.
OTOGAR AYRILIKLARI MEĞER HEP BAMBAŞKAYMIŞ…
