"Özel Tüketim" Çelişkisi Hakkında Düşüne Davet!

Özel tüketim denince sizinaklınıza ne geliyor bilmem ama, ben araç ve mazot üzerinden düşünceye dalacağım.

Nasıl yani?

Şöyle yani,

Araba alıyorsan ötv ödüyorsun. Gezmek, seyahat etmek istiyorsan ötv' li mazot alıyorsun.

Ama ne hikmetse özel bireysel tüketim vergili olan bu seyahatin faturasını arabası olmayan veya hiç seyahet etmeyende ödüyor. Bu bana göre çelişkinin ağa babasıdır.

Daha da vahimi, paramızı dağın, taşın, yolun yemesidir.

Nasıl yani?


İsviçre de bile böyle bir devlet bütçesinden özel tüketim harcaması yapılabilmesi mümkün değil iken. Bizim ülkemizde birileri bizim adımıza birilerinin yolu 4 km(1-2 TL tasarruf etsin) kısalsın diye bizim vergilerimizi oraya aktarıyor. Başka bir ülkede böyle bir şey olsun mümkün değil.

Buralara aktarılan paralar yerine herkezi ev sahibi yapsanız hiç bir itirazım olmaz. Çünkü barınma hakkı özel bir ihtiyaç değildir. Araba sahibi olmayı özel tüketim olarak belirlediyseniz. O vakit fakirin, asgari ücretlinin vergisini buralara aktarmanız kabul edilemez bir durumdur.

Sizler ne düşünüyorsunuz bu yol varken birilerinin yolunun kısaltılması ve vergilerin buraya gitmesi hakkında?
Bu harcanan milyar dolarla ilk evvela her vatandaşa barınacak oda-ev yapamazmıy dı? Bu daha doğru bir yatırım olmazmıy dı?

Bir İnsan Hakkı Meselesi Olarak Barınma Hakkı


Barınma hakkı hem taraf olduğumuz uluslararası sözleşmelerle hem de anayasamızda düzenlenmiştir. Barınma Hakkı, devletlerin elverişli konut ihtiyacına herkesin ulaşması için taraf devletlerin tedbir alma yükümlülükleri ile bağlayıcı olan bazı uluslararası anlaşmalarla sağlanmıştır. Bu hak öncelikle 1948’de İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’nin 25. maddesinde “Herkesin, kendisinin ve ailesinin sağlığı ve iyi yaşaması için yeterli yaşama standartlarına hakkı vardır; bu hak, beslenme, giyim, konut, tıbbi bakım ile gerekli toplumsal hizmetleri ve işsizlik, hastalık, sakatlık, dulluk, yaşlılık ya da kendi denetiminin dışındaki koşullardan kaynaklanan başka geçimini sağlayamama durumlarında güvenlik hakkını da kapsar” denilerek konut hakkı içinde düzenleniştir. 1966’da Sosyal ve Kültürel Haklara İlişkin Uluslararası Sözleşmeler’in 11. Maddesi ile “Bu Sözleşme’ye Taraf Devletler, herkesin, yeterli beslenme, giyim ve konut da dâhil olmak üzere, kendisi ve ailesi için yeterli bir yaşam düzeyine sahip olma ve yaşam koşullarını sürekli geliştirme hakkına sahip olduğunu kabul ederler” tanımıyla elverişli konut hakkı da tanımlanmış ve tanınmıştır.