- 9 Nis 2012
- 14
- 0
- 0
- 33
Kelimelerin arasında kaybolmanın tadı anlatılamaz. Onları evirip çevirmenin, kısaltıp uzatmanın, süslemenin tadı anlatılamaz. Temelinde basit olan düşünceler bile, bazen öyle süslenir ki insan kavranması çok zor bir şey okuduğunu, ya da zekasının buna yetmediğini sanar. Yanlıştır. Tam tersine anlatıcının korkusudur bu. Sana bir şey anlatır da, gereksizdir, zaten biliyorsundur ya da ne bileyim ilgini çekmeyecektir. İnsanlar da böyledir işte, dıştaki süsten sonra görülen çirkinlik ve basitlik seni kendine güldürür.
Şairlerin en büyük yalancılar olduğunu söyler bazıları. Doğrudur, onlar ki aşkı benzetirler, yemyeşil, pıtrak bahçelere. Onlar ki dünyayı birkaç saniyede değiştirebilirler. Siyah olanı beyaz, beyazı çamur... Ah, güzel insanoğlu var mı senden daha şairi? Var mı senin kadar kendi egosunda boğulup gideni... ve bunun gram farkında olmayanı? Var mı senin gibi iki yüzlü ve çamurlu olanı. Senden daha oyuncu olabileni? Sen ki bir başkasını güzel güzel yüceltip, sonra onu itin götüne sokanı!
Değer vermekten bahsediyoruz, böylece daha mutlu olabileceğimizi söylüyoruz. Saçmalık, sonuna kadar, deniz dibi kadar saçmalık. Böyle rezil ve bir o kadar aptal olanların arasında neden bahsediyorsunuz siz? O boya kutularına düşmüş makyajlı yüzler altındakileri görmedik mi defalarca? Sövmedik mi kendimize, sövmedik mi olan biten her şeye? Kahrolmadık mı günlerce? Ağlamadık mı kuru kuru, kendi içimizdeki denizlere? Gördüğümüz her sadelikte tiksinmedik mi onlardan? Sana soruyorum, ey saf olan! Cevap ver bana...
Bu şairler insanı soyan, insanı kandıran, onlara başka başkasına başka konuşan sefiller değil mi? Zeytinyağı gibi üste çıkmak için ellerinden ne geliyorsa yaparken, sen ey saf, verdiğin o saf değer yüzünden kötü olmadın mı? Ah, ah. Bunları anlatıyorum da, kim anlayacak? Ben mi? Beni eleştirmekten aciz olan mı? Yoksa bana tatlı tatlı gülümseyen bir diğer şair mi? Siz şairlerden nefret ettiğim kadar, hiçbir şeyden nefret etmiyorum.
Ben artık gördüm. Ben artık insanı tanıdım ve bildim. Onun sade olanını da boyaya batmışını da gördüm. Kırılmış hayallerle yapılmış bir tabuta gömdüm hepsini. Şimdi kimse bana ama demesin! Ben gördüm... gördüm... gördüm...
Şairlerin en büyük yalancılar olduğunu söyler bazıları. Doğrudur, onlar ki aşkı benzetirler, yemyeşil, pıtrak bahçelere. Onlar ki dünyayı birkaç saniyede değiştirebilirler. Siyah olanı beyaz, beyazı çamur... Ah, güzel insanoğlu var mı senden daha şairi? Var mı senin kadar kendi egosunda boğulup gideni... ve bunun gram farkında olmayanı? Var mı senin gibi iki yüzlü ve çamurlu olanı. Senden daha oyuncu olabileni? Sen ki bir başkasını güzel güzel yüceltip, sonra onu itin götüne sokanı!
Değer vermekten bahsediyoruz, böylece daha mutlu olabileceğimizi söylüyoruz. Saçmalık, sonuna kadar, deniz dibi kadar saçmalık. Böyle rezil ve bir o kadar aptal olanların arasında neden bahsediyorsunuz siz? O boya kutularına düşmüş makyajlı yüzler altındakileri görmedik mi defalarca? Sövmedik mi kendimize, sövmedik mi olan biten her şeye? Kahrolmadık mı günlerce? Ağlamadık mı kuru kuru, kendi içimizdeki denizlere? Gördüğümüz her sadelikte tiksinmedik mi onlardan? Sana soruyorum, ey saf olan! Cevap ver bana...
Bu şairler insanı soyan, insanı kandıran, onlara başka başkasına başka konuşan sefiller değil mi? Zeytinyağı gibi üste çıkmak için ellerinden ne geliyorsa yaparken, sen ey saf, verdiğin o saf değer yüzünden kötü olmadın mı? Ah, ah. Bunları anlatıyorum da, kim anlayacak? Ben mi? Beni eleştirmekten aciz olan mı? Yoksa bana tatlı tatlı gülümseyen bir diğer şair mi? Siz şairlerden nefret ettiğim kadar, hiçbir şeyden nefret etmiyorum.
Ben artık gördüm. Ben artık insanı tanıdım ve bildim. Onun sade olanını da boyaya batmışını da gördüm. Kırılmış hayallerle yapılmış bir tabuta gömdüm hepsini. Şimdi kimse bana ama demesin! Ben gördüm... gördüm... gördüm...
